سروش مامان
متولد آبان ۱۳۸۸ 
پيوندهای روزانه

این روزها نمی تونم بیرون برم و توی خونه بیشتر کارها رو دنبال می کنم. یه کمی کاشی کاری کردم که سروش هم کمکم کرد.  موهاش رو روز یکشنبه اصلاح کرد و پسرکم کمی مرتب شد. اینترنتمون هم این روزها قطعی زیاد داره. 

داشتم توی نت دنبال مطلبی می گشتم که به موضوع کار جمعی و بازی هاش برخوردم. 

توی باشگاه قبلی سروش یه بازی که با بچه ها انجام می دادند این بود که ۱۰ تا پد رو زمین می گذاشتن و با ۱۰ بچه شروع می کردن و یکی یکی پدها رو برمی داشتن اینجوری از  بچه‌‌ها هر سری یکی اضافه می اومد و می باخت و می‌رفت یه گوشه‌ای می‌ایستاد. بچه‌ها واسه این که جلوی پدر و مادرشون نبازن با هم رقابت می کردن سریع تر روی پد بایستن و جا بگیرن و گاهی هم همدیگه رو هل می‌دادن. البته من این بازی رو از بچگی یاد داشتم. گاهی هم پدر و مادرها دخالت می کردن و به بچه‌هاشون آموزش می‌دادن چه جوری باید سریعتر جا پیدا کنن(به هر قیمتی).

اما همین بازی با رویکرد کار تیمی توی کشورهای پیشرفته اینجوری اجرا میشه: ده تا صندلی میذارن و ده تا بچه روش می شینن. یکی یکی صندلی ها رو کم می کنن و اگه یکی از بچه‌ها روش جا نشه و بدون جا بمونه همه می بارن. بچه ها خودشون رو هی جمع می‌کنن و جمع‌تر تا نفرات بیشتری جا بشن. تعداد صندلی‌ها کم و کمتر میشه و بچه‌ها مجبور میشن بیشتر هم رو بغل کنن و هوای هم رو داشته باشن و در شرایط سخت بیشتر از خواسته هاشون بگذرند و به هم کمک کنن. اینجوری روحیه همکاری تقویت میشه. در انتها این رکورد تیمه که جایزه داره.

حالا کدوم بازی بهتره؟


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: سروش


تاريخ : ۱۳٩٢/۱٢/۱۳ | ۱٠:٤٧ ‎ق.ظ | نویسنده : من | نظرات ()
.: Weblog Themes By themzha :.

درباره وبلاگ

امکانات وب