سروش مامان
متولد آبان ۱۳۸۸ 
پيوندهای روزانه

این روزا تند و تند می گذرن و پسرک من هر روز که بیدار میشه یه عالمه بزرگتر شده.دلم برای این روزا تنگ میشه.هنوز هم بغلش می کنم و می دونم دیگه این آخرین روزهاییه که توی بغلم جا میشه

نمی دونم باید بگم خوشحالم یا ناراحت.اما چیزی که هست اینه که براش آرزوهای بزرگی دارم.مثه خیلی از مادرهای دیگه.حالا دیگه اشتیاق به یادگیری رو توی حرفاش می بینم.زمانی که اون رو با سوال هاش ابراز می کنه و من می فهمم چقدر از یک معلم خوب بودن عقبم

دوست دارم از این روزها نهایت لذت رو ببره و در کنارش نهایت استفاده

به نظرم بیشتر ما به بچه هامون چیزهایی رو یاد می دیم که خودمون دوست داریم اونها یاد بگیرن.دغدغه من اینه که باید ذهن فرزندم رو جهت دهی کنم یا بذارم با یه ذهن بیطرف و باز توی این دنیا توی مسیر زندگیش حرکت کنه.آیا اون جهتی رو که من به ذهنش القا می کنم جهت درستی هست؟چقدر به جهتی که دارم به ذهنش می دم ایمان دارم.و آیا اگر خیلی بی طرف پرورش بدمش دچار مشکل نمی شه؟ 


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: دغدغه مادرانه


تاريخ : ۱۳٩٢/۱/٢٤ | ۸:۱٢ ‎ب.ظ | نویسنده : من | نظرات ()
.: Weblog Themes By themzha :.

درباره وبلاگ

امکانات وب